Maria Valtorta 30.
STRASZLIWA UDRĘKA MARYI. NAMASZCZENIE CIAŁA ZBAWICIELA
Napisane 19 lutego i 4 października 1944. A, 1913-1921 i 3733-3749.
[por. Mt 27,59-61; Mk 15,46-47; Łk 23,53-55; J 19,40-42] Mówić o tym, co ja
odczuwam, byłoby daremne. Zrobiłabym jedynie wykład o moim cierpieniu,
które nie ma żadnej wartości w porównaniu z cierpieniem, jakie widzę. Opisuję
je więc bez komentarzy na swój własny temat.
Towarzyszę w złożeniu do grobu naszego Pana.
230
Mały orszak po zejściu z Kalwarii, znajduje u jej stóp, wykuty w górze, grób
Józefa z Arymatei. Wchodzą tam pełni czci z Ciałem Jezusa.
Widzę grób wykonany następująco.
Jest to pomieszczenie wykute w kamieniu, w głębi ukwieconego ogrodu.
Przypomina grotę, jednak wykonała go ludzka ręka. Jest tu pomieszczenie
grobowe, w ścisłym tego słowa znaczeniu, z wnękami (wykonanymi odmiennie
niż w katakumbach). Są to rodzaje okrągłych otworów, które wnikają w kamień,
jak – aby to sobie jakoś wyobrazić – dziury w ulu. Na razie wszystkie są puste.
Widać pusty oczodół każdej wnęki: czarna plama na szarości kamienia.
Przed tym pomieszczeniem grobowca jest coś w rodzaju przedsionka. Pośrodku
– kamienny stół do namaszczeń. Na nim układają Ciało Jezusa w całunie.
Wchodzi tu też Jan i Maryja. Nikt więcej, bo to pomieszczenie przygotowawcze
jest małe i gdyby weszły też inne osoby, nie można by się już poruszyć.
Pozostałe niewiasty są przy drzwiach lub raczej przy otworze wejściowym, bo
nie ma rzeczywistych drzwi.
Dwaj niosący odsłaniają Jezusa. Podczas gdy przy świetle dwóch pochodni
przygotowują na rodzaju półki, w kącie, opaski i wonności, Maryja pochyla się
nad Swym Synem i płacze. Znowu ociera Go welonem, którym On ma wciąż
opasane lędźwie. Ciało Jezusa doznaje tego jedynego obmycia: matczynymi
łzami. Nawet jeśli są wielkie i obfite, służą jedynie do powierzchownego i
częściowego usunięcia kurzu, potu i krwi z tego umęczonego Ciała.
Maryi wciąż nie dość głaskania zlodowaciałego Ciała. Z delikatnością jeszcze
większą niż gdyby dotykała nowo narodzonego dziecka bierze biedne,
rozerwane dłonie, ściska je w Swoich rękach, całuje palce, prostuje je. Usiłuje
połączyć wargi rozchylone przez rany, jakby po to, by je uleczyć, aby mniej
bolały. Dotyka Swych policzków tymi dłońmi, które już nie potrafią głaskać, i
jęczy, jęczy w Swym straszliwym bólu. Prostuje i łączy stopy, które są tak
zwiotczałe, jakby były śmiertelnie znużone z powodu długiej drogi pokonanej
dla nas. Ale zostały zbytnio przesunięte na krzyżu – szczególnie lewa stopa,
która pozostaje płaska, jakby nie było w niej kostki. Potem powraca do Ciała i
głaszcze je, tak zimne i tak już zesztywniałe.
Znowu widzi rozerwanie od włóczni. Teraz, gdy Zbawiciel leży na plecach na
płaskim kamieniu, rana jest odkryta i otwarta jak usta. Pozwala lepiej zobaczyć
jamę klatki piersiowej. Koniuszek serca widać dokładnie pomiędzy mostkiem i
lewym łukiem żebrowym. Około dwa centymetry wyżej znajduje się nacięcie,
spowodowane ostrzem włóczni w osierdziu i w sercu, długie na dobre półtora
centymetra. Zewnętrzne otwarcie prawego boku ma co najmniej siedem
centymetrów.
Maryja znowu wydaje okrzyki jak na Kalwarii. Odnosi się wrażenie, że to Ją
przeszywa włócznia, tak zwija się w bólu, podnosząc ręce do serca, przebitego
jak serce Jezusa. Ileż pocałunków dla tej rany! Biedna Mama!
Potem powraca do odwróconej głowy i prostuje ją, bo pozostała lekko odgięta w
tył i silnie – na prawo. Usiłuje zamknąć powieki, które uporczywie lekko się
otwierają. Zamyka otwarte usta, skurczone i lekko wykrzywione na prawo.
Czesze włosy, które jeszcze wczoraj były piękne, a teraz stały się plątaniną,
ciężką od krwi. Rozplątuje kosmyki najdłuższe, wygładza je palcami, zwija, aby
im nadać formę delikatnych włosów Jej Jezusa, tak jedwabistych i skręconych. I
nie przestaje jęczeć, bo przypomina Go sobie, jak był dzieckiem... To główny
powód Jej boleści: wspomnienie dzieciństwa Jezusa, Jej miłości do Niego, Jej
troskliwości o Niego, która lękała się nawet żywszego powiewu powietrza na
małe Boskie stworzonko, i porównanie z tym, co Mu teraz uczynili ludzie.
231
Zadaje mi ból Jej skarga i gest, kiedy mówi, jęcząc:
«Co oni Ci zrobili, co Ci zrobili, Synu Mój?»
Ponieważ nie może patrzeć na Niego, zesztywniałego, nagiego, leżącego na
kamieniu, bierze Go w ramiona. Wsuwa jedno ramię pod Jego barki, a drugą
ręką przyciska Go do Swej piersi i kołysze Go takim ruchem, jak w grocie
narodzenia. Wszystko to wywołuje mój płacz i ból taki, jakby ktoś ręką dotykał
mi serca.
Straszliwa duchowa udręka Maryi.
Matka stoi przy kamieniu namaszczenia i głaszcze, rozważa, jęczy i płacze.
Drżące światło pochodni oświetla chwilami Jej twarz. Widzę wielkie łzy toczące
się po bardzo bladych policzkach wyniszczonej twarzy. I słyszę bardzo wyraźnie
wszystkie słowa, choć zaledwie szeptane wargami... Prawdziwa rozmowa
matczynej duszy z duszą Swego. Otrzymuję nakaz zapisania jej:
«Biedny Synu! Ileż ran!... Jakżeś Ty cierpiał! Spójrz, co Ci zrobili!... Jakżeś Ty
zimny, Synu! Twoje palce są lodowate i tak nieruchome! Wydają się połamane.
Nigdy – nawet w najgłębszym śnie dziecięcym ani w okresie Twego trudu
rzemieślnika – nie były tak bezwładne... I jakże są zlodowaciałe! Biedne ręce!
Daj je Twojej Mamie, Mój Skarbie, miłości święta, Moja
miłości! Spójrz, jak one są przebite! Ależ, spójrz, Janie, jakie rozdarcie! O!
Okrutni! Tu, tutaj, daj Twej Mamie tę poranioną rękę. Niech Ci ją uleczę. O! Nie
zadam Ci bólu... Użyję pocałunków i łez, i Mojego oddechu, i Mojej miłości, i
ogrzeję Ci je. Daj Mi pieszczotę, Synu! Ty jesteś lodem, a Ja płonę od gorączki.
Moją gorączkę złagodzi Twój lód, a Twój lód zniknie pod wpływem Mojej
gorączki. Jedną pieszczotę, Synu! Od tak niewielu godzin Mnie nie głaszczesz, a
one wydają Mi się wiekami. Bywały miesiące bez Twoich pieszczot, a zdały Mi
się godzinami. Zawsze bowiem czekałam na Twój powrót i z każdego dnia
robiłam godzinę, a z każdej godziny – minutę, aby sobie powiedzieć, że byłeś
daleko nie od jednego czy kilku miesięcy, lecz tylko od kilku dni, lecz tylko od
kilku godzin. Dlaczego teraz czas tak się wlecze? O! Nieludzka udręka! Bo Ty
jesteś martwy! Zabili Cię! Nie ma Ciebie już na ziemi! Już nie! Dokąd poślę Moją
duszę, ażeby szukała Twojej i objęła ją? Bo znaleźć Ciebie, posiadać Ciebie,
odczuwać Ciebie było życiem Mojego ciała i Mojego ducha. W jakimkolwiek
miejscu szukam Ciebie na fali Mojej miłości, nie znajduję Cię już, już Cię nie
znajduję! Pozostają Mi po Tobie te zimne zwłoki, te zwłoki bez duszy! O, duszo
Mojego Jezusa, o duszo Mojego Chrystusa, o duszo Mojego Pana, gdzie jesteś?
Dlaczego odebraliście duszę Memu Synowi, okrutne hieny zjednoczone z
szatanem? A dlaczego Mnie nie ukrzyżowaliście razem z Nim? Czy się lękaliście
drugiej zbrodni? (Jej głos staje się coraz mocniejszy, bardziej rozdzierający.) A
czymże by było dla was zabicie biednej niewiasty, skoro nie zawahaliście się
zabić Boga, który stał się Ciałem? Nie popełniliście drugiej zbrodni? Czyż jest
coś okrutniejszego od pozostawienia przy życiu matki, po zabiciu jej syna?»
Matka, która – podnosząc głos, wzniosła też oblicze – teraz znów się pochyla
nad zgaszoną twarzą [Jezusa] i znowu mówi cichutko, tylko do Niego samego:
«W grobie, przynajmniej tutaj, w środku, bylibyśmy razem, jak byliśmy razem
w agonii na drzewie. Razem wędrowalibyśmy – poza to życie, na spotkanie
Życia. Ale skoro nie mogę iść za Tobą w podróży poza życie, mogę pozostać
tutaj i czekać na Ciebie.»
Prostuje się i mówi głośno do obecnych:
232
«Oddalcie się, wszyscy. Ja zostaję. Zamknijcie Mnie tutaj z Nim. Czekam na
Niego. Co mówicie? Że to niemożliwe? A dlaczego to niemożliwe? Gdybym
umarła, czyż nie leżałabym tutaj u Jego boku, czekając na rozpad ciała? Będę u
Jego boku, lecz na kolanach. Tak trwałam, gdy On kwilił, delikatny i różowy, w
noc grudniową. Będę tu teraz w tę noc świata, który nie ma już Chrystusa. O,
prawdziwa noc! Nie ma już Światła!... O! Noc lodowata! Miłość umarła! Co
mówisz, Nikodemie? Że się zanieczyszczam? Jego krew nie jest nieczysta. Nie
zanieczyściłam się rodząc Go. Ach! Jakże przyszedłeś, Ty, Kwiat Mojego łona,
nie rozrywając włókien, lecz naprawdę jak wonny narcyz, który rozkwita z
duszy macierzystej bulwy i wydaje kwiat, nawet jeśli ziemia jej nie dotknęła.
Dziewicze kwitnienie, które w Tobie się wypełnia, o Synu! Przyszedłeś z objęcia
Niebios i zrodziłeś się w wylaniu niebieskiego blasku.»
Bolejąca Matka pochyla się znowu nad Synem. Pozostaje odizolowana od
wszystkiego, co nie jest Nim. Szepcze cichutko:
«Ale Ty, Synu, czy Ty sobie przypominasz tę wspaniałą szatę, która ogarniała
wszystko, kiedy Twój uśmiech rodził się dla świata? Czy pamiętasz to
błogosławione światło, które Ojciec zesłał z Niebios dla otoczenia tajemnicą
Twego zakwitnięcia i ukazania Ci mniej odrażającym tego mrocznego świata –
Tobie, który jesteś Światłością i przychodziłeś od Światłości Ojca i Ducha
Pocieszyciela? A teraz?... Teraz jest noc i chłód... Jaki chłód! Jaki chłód! Cała
drżę od niego. Jest zimniej niż w tę noc grudniową. Wtedy radość z posiadania
Ciebie ogrzewała Mi serce. I było dwoje kochających Ciebie... Teraz... Teraz...
Jestem sama... i Ja też umieram. Będę Cię jednak kochać podwójnie: za tych,
którzy tak mało Cię umiłowali, że opuścili Cię w chwili boleści, i będę Cię kochać
za tych, którzy Cię znienawidzili. Za cały świat będę Cię kochać, o Synu. Nie
będziesz odczuwał chłodu świata. Nie, nie odczujesz go. Nie otworzyłeś Mi
wnętrzności, aby się narodzić. Aby Ci jednak nie było zimno, jestem gotowa
rozerwać je sama i zamknąć Cię w objęciu Mojego łona. Pamiętasz, jak to łono
Cię kochało, mały pulsujący kiełku?... To zawsze to samo łono. O! To Moje
prawo i Mój obowiązek Matki. To Moje pragnienie. Tylko Matka może je posiadać
i może mieć dla Syna miłość wielką jak wszechświat.»
Głos Jej stopniowo się podnosił i teraz z całą mocą mówi:
«Idźcie. Ja zostaję. Powrócicie za trzy dni... a My wyjdziemy razem, o, aby
ujrzeć świat... Ja wsparta na Twoim ramieniu, o Mój Synu! Jakże piękny będzie
świat w świetle Twego zmartwychwstałego uśmiechu! Świat drżący na odgłos
kroków Swego Pana! Ziemia zadrżała, gdy śmierć wyrwała Ci duszę i z Twego
serca wyszedł Twój duch. Teraz również zadrży... O! Już nie z przerażenia i
bólu... Będzie to słodkie drżenie, którego nie znam, lecz które przeczuwa Moja
natura kobiety... drżenie, które porusza dziewicę, gdy po długiej nieobecności
słyszy kroki oblubieńca, przychodzącego na zaślubiny. Ziemia zadrży świętym
drżeniem, jakim byłam poruszona w największej głębi Mojego Ja, kiedy miałam
w sobie Pana Jedynego i Troistego, kiedy wola Ojca ogniem Miłości utworzyła
ziarno, z którego przyszedłeś Ty, o Mój święty Mały, Moje Dzieciątko, cały Mój!
Cały! Cały Twojej Mamy! Mamy!... Każde dziecko ma ojca i matkę... nawet
dziecko nieślubne ma ojca i matkę. Ty jednak... Ty miałeś tylko Matkę, by mogło
się utworzyć Twoje ciało róży i lilii; aby się utkały Twe lazurowe żyły, podobne
do naszych rzek w Galilei; i te wargi jak granaty, i te włosy, pełniejsze wdzięku
niż białe runo kóz z naszych wzgórz; i te oczy – dwa rajskie jeziorka. Nie, są
raczej wodą z Jedynej i Poczwórnej Rzeki z Miejsca radości, niosącej w czterech
odnogach złoto, onyks, beryl i kość słoniową, i diamenty, i palmy, i miód, i róże,
i nieskończone bogactwa. O, Piszon, o, Gichon! O, Tygrysie i Eufracie! Drogo dla
aniołów radujących się w Bogu! Drogo dla królów, którzy Cię uwielbiają! Olejku
znany lub nie znany, lecz Żyjący, lecz Obecny, nawet w najbardziej mrocznym
sercu! To jedynie Twoja Mama uczyniła Ciebie – Swoim “tak”... Z muzyki i z
233
miłości uformowała Ciebie, z czystości i z posłuszeństwa uczyniła Ciebie, o Moja
radości! Twoje serce, czymże jest? Płomieniem Mojego serca, które się
podzieliło, aby się zagęścić w [formie] korony wokół pocałunku Boga dla Jego
Dziewicy. Oto czym jest Twoje serce. Ach!»
Głos Maryi jest tak rozdzierający, że Magdalena i Jan biegną równocześnie, aby
Ją podtrzymać. Inne niewiasty nie ośmielają się. Płacząc, zakryte zasłonami,
spoglądają przez otwór wejścia.
«Ach! Oni Ci porozrywali ciało! To dlatego jesteś taki zimny i dlatego Ja jestem
taka zimna! Ty już nie masz w sobie płomienia Mego serca, a Ja nie mogę żyć
dalej, odbijając ten płomień, który był Moim, a który Ja dałam Tobie, aby Ci
utworzyć serce. Tu, tu, tutaj, na Mojej piersi! Zanim śmierć Mnie zabije, chcę Cię
ogrzać, chcę Cię kołysać. Śpiewałam Ci: “Nie ma domu, nie ma jedzenia, jest
tylko ból”. O, prorocze słowa! Ból, ból, ból dla Ciebie, dla Mnie! Śpiewałam Ci:
“Śpij, śpij, na Moim sercu”. Nawet teraz: tutaj, tu, tu...»
I siadając na brzegu kamienia bierze Go na Swe kolana, kładąc jedno ramię
Syna na własnych ramionach, opierając głowę Syna na ramieniu, a Swoją głowę
– na Jego głowie. Trzyma Go tak przyciśniętego do piersi, kołysze Go i całuje,
udręczona i wywołująca udrękę.
Nikodem podchodzi z Józefem. Umieszczają na czymś w rodzaju stołka – który
jest po drugiej stronie kamienia – wazy, opaski, czysty całun i miskę napełnioną
wodą, jak mi się wydaje, oraz tampony z tkaniny, tak myślę. Maryja widzi to i
pyta głośno:
«Co robicie? Czego chcecie? Przygotować Go? Po co? Zostawcie Go na kolanach
Jego Mamy. Jeśli uda Mi się Go ogrzać, szybciej zmartwychwstanie. Jeśli uda Mi
się pocieszyć Ojca i Jego pocieszyć za bogobójczą nienawiść, Ojciec wcześniej
przebaczy, a On wcześniej powróci» – Bolejąca niemal majaczy.
«Nie, nie dam wam Go! Dałam Go raz, jeden raz Go dałam światu, lecz on Go nie
chciał. Zabił Go, bo Go nie chciał. Teraz już Go nie dam! Co mówicie? Że Go
kochaliście? Dobrze! Dlaczego więc Go nie broniliście? Żeby Mu powiedzieć, że
Go kochacie, czekaliście na chwilę, kiedy już nie mógł was usłyszeć. Jakże
biedna jest ta wasza miłość! Ale skoro boicie się świata do tego stopnia, żeby
nie ośmielić się bronić Niewinnego, powinniście oddać Go Mnie – Mnie, Matce,
abym broniła Mego Dziecka. Ona wiedziała, Kim On był, i na co zasługiwał!
Wy!... Mieliście Go za Nauczyciela, lecz niczego się nie nauczyliście. To może
nieprawda? Może kłamię? Czyżbyście nie zauważali, że nie wierzycie w Jego
Zmartwychwstanie? Wierzycie w nie? Nie. Po co tu jesteście, przygotowując
opaski i wonności? Bo sądzicie, że to biedny zmarły, dziś lodowaty, jutro
zepsuty... i to dlatego chcecie Go zabalsamować. Zostawcie tam wasze balsamy.
Przyjdźcie adorować Zbawcę czystym sercem pasterzy z Betlejem. Patrzcie! W
Swoim śnie jest tylko kimś zmęczonym, kto wypoczywa. Ileż się utrudził w
Swoim życiu! Trudził się coraz bardziej. A w ostatnich godzinach!... Teraz
odpoczywa. Dla Mnie, Jego Mamy, to tylko duże, zmęczone Dziecko, które śpi.
Bardzo biedne jest Jego łóżko i pokój! Lecz Jego pierwsza kołyska nie była
piękniejsza... ani nie była milsza Jego pierwsza siedziba. Pasterze adorowali
Zbawcę w Jego śnie Dziecka. Adorujcie Zbawcę we śnie Zwycięzcy nad
szatanem. A potem, jak pasterze, idźcie powiedzieć światu: “Chwała Bogu!
Grzech umarł! Szatan został pokonany! Niech pokój będzie na ziemi i w
Niebiosach, pomiędzy Bogiem i człowiekiem!”. Przygotowujcie drogi na Jego
powrót. Wysyłam was Ja, którą Macierzyństwo czyni obrzędową kapłanką.
Idźcie! Powiedziałam, że nie chcę. Obmyłam Go Moimi łzami i to wystarczy.
Reszta nie jest potrzebna i nie myślcie, że to na Nim położycie. Łatwiej Mu
będzie się podnieść, uwolnionemu od tych zbędnych pogrzebowych opasek.
234
Dlaczego tak na Mnie patrzysz, Józefie? A ty, Nikodemie? Dlaczego? Czy
potworność tego dnia uczyniła was otępiałymi? Czy straciliście pamięć? Już nie
pamiętacie? “Temu pokoleniu złemu i cudzołożnemu, które szuka znaku,
zostanie dany tylko znak Jonasza... Tak, Syn Człowieczy pozostanie trzy dni i
trzy noce w sercu ziemi”. Nie pamiętacie? “Syn Człowieczy zostanie wydany w
ręce ludzi i zabiją Go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie”. Nie
przypominacie sobie? “Zburzcie tę świątynię Boga prawdziwego, a w trzy dni ją
wskrzeszę.” Świątynią było Jego Ciało, o ludzie. Potrząsasz głową? Żal Ci Mnie?
Uważasz, że oszalałam? Jak to? On wskrzeszał umarłych, czyż więc nie może
wskrzesić samego Siebie? Janie?»
«Matko!»
«Tak, nazywaj Mnie “matką”. Nie mogłabym żyć myśląc, że nie będę już tak
nazywana! Janie, byłeś przy wskrzeszeniu przez Niego córeczki Jaira i
młodzieńca z Nain. Byli istotnie martwi, prawda? To nie był tylko głęboki letarg?
Odpowiedz.»
«Byli martwi. Dziewczynka od dwóch godzin, a młodzieniec – więcej niż półtora
dnia.»
«I powstali na Jego polecenie?»
«I powstali na Jego polecenie.»
«Słyszeliście? Wy dwaj, słyszeliście? Dlaczego potrząsacie głowami? Ach,
chcecie może powiedzieć, że życie powraca szybciej do tego, kto był niewinny i
młody. Ależ Moje Dziecko jest Niewinne! On jest Zawsze Młody. On jest Bogiem,
Mój Syn!...»
Matka rzuca spojrzenie, udręczone i rozgorączkowane, na dwóch pierwszych,
którzy – przygnębieni, lecz nieugięci – układają rulony opasek już zamoczone w
wonnościach. Maryja kładzie Syna na kamieniu z delikatnością, z jaką wkłada
się noworodka do kołyski. Robi dwa kroki. Pochyla się do stóp pogrzebowego
łoża, gdzie Magdalena płacze na kolanach. Chwyta ją za ramię, potrząsa nią i
woła:
«Mario, odpowiedz. Oni myślą, że Jezus nie może zmartwychwstać, bo jest
[dorosłym] mężczyzną i umarł od ran. A twój brat czyż nie był starszy od
Niego?»
«Tak.»
«Czyż nie był jedną raną?»
«Tak.»
«Czyż nie rozkładał się już przed złożeniem w grobie?»
«Tak.»
«A więc?»
Poważna cisza przeciąga się. Maryja chwieje się, podnosząc rękę do serca.
Podtrzymują Ją, lecz Ona ich odpycha. Wydaje się odrzucać litujących się. A tak
naprawdę to odrzuca tego, którego tylko Ona sama widzi. Maryja krzyczy:
«Precz! Precz! Okrutniku! Nie ta zemsta! Zamilcz! Nie chcę cię słyszeć! Milcz!
Ach! On kąsa Mi serce!»
235
«Kto, Matko?»
«O, Janie, to szatan! Szatan mówi: “On nie zmartwychwstanie. Żaden prorok
tego nie powiedział.” O, Boże Najwyższy! Pomóżcie Mi wszyscy, o wy, duchy
dobrych, o wy, mężowie pobożni! Mój rozum się chwieje! Już nic sobie nie
przypominam. Co mówią prorocy? Co mówi psalm? O! Kto Mi powtórzy wersety,
mówiące o Moim Jezusie?»
Magdalena – swym głosem, brzmiącym jak organy – odmawia psalm Dawida
mówiący o Męce Mesjasza. Matka płacze silniej, podtrzymywana przez Jana. Jej
łzy spadają na martwego Syna, który jest nimi zalany. Maryja widzi to, ociera
Go i mówi cicho:
«Tyle łez! A kiedy tak bardzo byłeś spragniony, nie mogłam Ci dać ani jednej
kropli. A teraz... zalewam Cię! Wyglądasz jak krzew obficie oblany rosą. Tu
Mama Cię wytrze, Synu! Skosztowałeś takiej goryczy! Niech na Twe zranione
wargi nie pada nawet gorycz i sól matczynych łez!...»
Potem głośno mówi:
«Mario, Dawid nie mówi... Znasz Izajasza? Powiedz, co on mówi...»
Magdalena recytuje fragment o Męce i kończy szlochając:
«Siebie na śmierć ofiarował i policzony został pomiędzy przestępców. A On
poniósł grzechy ludzi i modlił się za grzeszników.»
«O! Milcz! Śmierć, nie! Nie wydany na śmierć! Nie! Nie! O, jakąż wątpliwość
wsącza w Moje serce wasza niewiara połączona z kuszeniem przez szatana! I
miałabym Ci nie wierzyć, o Synu? Nie wierzyć Twemu Świętemu Słowu?! O!
Powiedz je Mojej duszy. Mów. Z odległych brzegów – ku którym odszedłeś, aby
wyzwolić czekających na Twoje przybycie – rzuć Twój głos Mojej duszy, która
nań czeka, Mojej duszy, która jest tutaj, gotowa na przyjęcie Twego głosu.
Powiedz
Twej
Matce,
że
powrócisz.
Powiedz:
“Na
trzeci
dzień
zmartwychwstanę.” Błagam Cię, Synu i Boże! Pomóż Mi zachować wiarę. Szatan
okręca Mnie swymi splotami, aby ją zadusić. Szatan odsunął swe wężowe usta
od ciała człowieka, bo Ty wyrwałeś mu tę zdobycz, i teraz zagłębił swoje
jadowite zęby w ciele Mojego serca i paraliżuje jego bicie, jego siłę i ciepło.
Boże! Boże! Boże! Nie pozwól Mi nie dowierzać! Nie pozwól zmrozić Mnie
wątpliwością! Nie daj szatanowi wolności, by mógł Mnie doprowadzić do
rozpaczy! Synu! Synu! Połóż rękę na Moim sercu. Ona przepędzi szatana. Połóż
ją na Mojej głowie. Ona przyniesie jej Światło. Uświęć Moje wargi Swą
pieszczotą, aby miały siłę mówić: “wierzę”. Nawet przeciw całemu światu, który
nie wierzy. O! Jakiż to ból: nie wierzyć! Ojcze! Trzeba wiele przebaczać temu,
kto nie wierzy. Bo kiedy już się nie wierzy... kiedy się nie wierzy... wszelka
okropność staje się łatwa. Ja Ci to mówię... Ja, która cierpię tę udrękę. Ojcze!
Litości dla pozbawionych wiary! Udziel jej, Święty Ojcze, w Imię pochłoniętej
Ofiary i Mnie, ofiary, która jeszcze się pali. Daj Twoją wiarę niewierzącym!»
Długie milczenie.
Nikodem i Józef dają znak Janowi i Magdalenie.
«Chodź, Matko» – mówi Magdalena, usiłując oddalić Maryję od Syna i oddzielić
palce Jezusa, splecione z palcami Maryi, która je z płaczem całuje.
Matka prostuje się. Jest uroczysta. Po raz ostatni rozciąga biedne, pozbawione
krwi palce, kładzie nieruchomą rękę wzdłuż ciała. Potem opuszcza ramiona i –
wyprostowana, z głową lekko pochyloną – modli się i ofiarowuje. Nie słychać
236
słów, lecz Jej postawa daje do zrozumienia, że się modli. To naprawdę Kapłanka
przy ołtarzu, Kapłanka w chwili ofiarowania: “Offerimus praeclarae majestati
tuae de tuis donis, ac datis, hostiam puram, hostiam sanctam, hostiam
immaculatam...”
Potem odwraca się:
«A więc zróbcie to. Lecz On zmartwychwstanie. Na próżno wzbudzacie
nieufność w Moim umyśle i jesteście ślepi wobec Prawdy, jaką On wam
powiedział. Daremnie szatan usiłuje zaatakować Moją wiarę. Dla odkupienia
świata brak jeszcze tej udręki, którą pokonany szatan zadaje Mojemu sercu. Ja
ją cierpię i ofiarowuję za tych, którzy przyjdą. Żegnaj, Synu! Żegnaj, Moje
Dziecko! Żegnaj, Mój mały! Żegnaj... Żegnaj... Święty... Dobry... Umiłowany i
miły... Piękności... Radości... Źródło zbawienia... Żegnaj... Na Twoich oczach...
na Twoich wargach... na Twoich złotych włosach... na Twoich lodowatych
członkach... na Twoim przebitym sercu... o! na przebitym sercu... Mój
pocałunek... Mój pocałunek... Mój pocałunek... Żegnaj... Żegnaj!... Panie! Miej
litość nade mną!»
Jezus mówi:
«I udręka ta trwała, w formie okresowych ataków, aż do świtu Niedzieli. Ja
miałem w czasie Męki jedną pokusę. Matka, Niewiasta, bardzo wiele razy
wynagrodziła za niewiastę, winną wszelkiego zła. I szatan rzucił się na
Zwycięską, ze stukrotnym okrucieństwem. Maryja go pokonała. Dla Maryi –
najsroższa pokusa: pokusa przeciw ciału Matki, pokusa przeciw sercu Matki,
pokusa przeciw duchowi Matki. Świat sądzi, że [cierpienie] Odkupienia
zakończyło się z Moim ostatnim tchnieniem. Nie. Matka go dopełniła. Dodała
Swą potrójną udrękę dla odkupienia potrójnej pożądliwości. Walczyła przez trzy
dni z szatanem, który chciał Ją doprowadzić do zwątpienia w Moje Słowo i do
porzucenia wiary w Moje Zmartwychwstanie. Maryja była jedyną, która nadal
wierzyła. Jest wielka i błogosławiona także dzięki tej wierze.
Poznałaś też udrękę, jaka mieści się w udręczeniu Mojego Getsemani. Świat nie
pojmie tej stronicy. Ale “ci, którzy są na świecie, lecz nie są ze świata”,
zrozumieją i będą mieć silniejszą miłość do Matki Bolesnej. To dlatego ci to
ukazałem. Idź w pokoju z Naszym błogosławieństwem.»
Dwaj mężczyźni zajmujący się [ciałem] skończyli przygotowywanie opasek. Idą
do stołu i obnażają Jezusa nawet z welonu. Myją Ciało gąbką, tak mi się wydaje,
lub kawałkiem płótna. Pośpiesznie przygotowują je, ociekające w tysiącu
miejscach, [do namaszczenia]. Potem smarują całe Ciało jakąś pomadą.
Chowają Go niemal pod jej warstwą. Najpierw podnieśli Go, aby oczyścić
kamienny stół, na którym kładą całun, zwisający od strony głowy. Kładą Go na
piersiach i smarują całe plecy, nogi. Potem delikatnie Go odwracają, uważając,
aby nie spadła warstwa wonności. Następnie namaszczają też część przednią.
Najpierw tułów, potem kończyny, stopy, a na końcu dłonie, które łączą na
lędźwiach. Mieszanina wonności musi być klejąca, bo widzę, że ręce pozostają
na miejscu, choć wcześniej wciąż się ześlizgiwały z powodu bezwładu martwych
członków. Stopy – nie. Zachowują swoją pozycję: jedna bardziej wyprostowana,
druga – wydłużona. Na sam koniec – głowa. Po starannym namaszczeniu jej,
tak że rysy znikają pod warstwą maści, obwiązują szczękę, aby była stale
zamknięta.
237
Maryja jęczy głośniej. Potem podnoszą zwisający brzeg całunu i kładą go na
Jezusie. Znika pod wielkim kawałkiem płótna całunu. To już tylko jakiś kształt
okryty płótnem.
Józef patrzy, czy wszystko jest na właściwym miejscu. Kładzie jeszcze na
Twarzy, na całunie, inne płótna, przypominające krótkie i szerokie prostokątne
bandaże. Przechodzą one na ciele od prawej do lewej strony, utrzymują na
miejscu Całun, dobrze przylegający do ciała. To nie jest bandaż, jaki widzi się na
mumiach, ani [taki, jaki widziałam] w czasie wskrzeszenia Łazarza. To coś w
rodzaju bardzo małego bandaża.
Jezus już zniknął [zakryty płótnami]. Nawet Jego kształt zmieszał się z
opaskami. Wygląda jak długi pakunek sukna, węższy na krańcach, a szerszy
pośrodku, położony na szarym kamieniu. Maryja płacze głośniej.